شمارهٔ 19

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

که آب صیقل خاک است تا روان باشد

زبستگی دل آگاه شادمان باشد

که لال را ز ده انگشت ترجمان باشد

ز چهره حال دل زار من عیان باشد

که از شکستن دل رنگ ترجمان باشد