رباعی شمارهٔ 1139
Poet: Rumi
Toggle stanza 1از هرچه که آن خوشست نهی است مدام
از هرچه که آن خوشست نهی است مدام
تا ره نزند خوشی از این مردم عام
ورنه می و چنگ و روی زیبا و سماع
بر خاص حلال گشت و بر عام حرام
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
خورشید می آنکه ساقی و دور مدام
دیده ست ز تدویر صراحیش مقام
JamiDivan-e AshʿarRubaʿiyatشمارهٔ 48
افلاک بود قسی حوادث چو سهام
رامی حق و آماجگه افراد انام
JamiDivan-e AshʿarRubaʿiyatشمارهٔ 80
ما احسن بالک ای جهان گشته حمام
گاهی به عراق می روی گاه به شام
JamiDivan-e AshʿarRubaʿiyatشمارهٔ 81
هان تا ننهی ز دست یک ساعتْ جام
کارِ طربت پُخته کُن از بادۀ خام
KhayyamRubaʿiyat-e Khayyam be Pazhuhesh-e Sayyid ʿAli Mir-Afzaliرباعیات محتملشمارهٔ 35
مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام
دلخستهٔ روزگار و آشفته مدام
AttarMukhtar-namehباب نهم: در مقام حیرت و سرگشتگیشمارهٔ 10
آن را که بود درستیی در فرجام
هم محرم خاص آید و هم مرجع عام
Ghalib DehlaviDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 76
در کوی هوس خاک نشینم ایام
هر روز سحر به خدمتم آید شام
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarRubaʿiyatشمارهٔ 104
بر خوان صلات تا به کی لقمه خام
در جام عطات چند این آب حرام
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarRubaʿiyatشمارهٔ 116
امشب که شراب جان مدامست مدام
ساقی شه و باده با قوامست قوام
RumiDivan-e ShamsRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 1148
امشب که غم عشق مدامست مدام
جام و می لعل با قوامست قوام
RumiDivan-e ShamsRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 1149
Sources
Persian text source: Ganjoor