شمارهٔ 116

خورشید می آنکه ساقی و دور مدام

دیده ست ز تدویر صراحیش مقام

افلاک بود قسی حوادث چو سهام

رامی حق و آماجگه افراد انام

ما احسن بالک ای جهان گشته حمام

گاهی به عراق می روی گاه به شام

هان تا ننهی ز دست یک ساعتْ جام

کارِ طربت پُخته کُن از بادۀ خام

از هرچه که آن خوشست نهی است مدام

تا ره نزند خوشی از این مردم عام

امشب که شراب جان مدامست مدام

ساقی شه و باده با قوامست قوام

امشب که غم عشق مدامست مدام

جام و می لعل با قوامست قوام

امشب که مه عشق تمامست تمام

دلدار فرو کرده سر از گوشهٔ بام

امشب که همی رسد ز دلدار سلام

بر دیده و دل خواب حرامست حرام

قد صبحنا اللله به عیش و مدام

قد عیدنا العید و مام صیام