رباعی شمارهٔ 1820

ای دوست حقیقت شنو از من سخنی

با بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

ای دوست! حقیقت شنو از من سخنی

با بادۀ لعل کوش، با سیمْ تنی

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

این‌ست که دور از لب و دندان منی

مردی نه به قوتست و شمشیرزنی

آنست که جوری که توانی نکنی

ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:

ماری تو که هر که را ببینی، بزنی

یک روز نباشد که تو با کبر و منی

صد تیغ جفا بر من مسکین نزنی

ای صبح! چو دیدی بر من سیم تنی

بر عشرت ما خنده زدی بی دهنی

چشم من دلخسته به هر انجمنی

چون خویشتنی ندید بیخویشتنی

گر برخیزد ز پیش چشم تو منی

بینی تو که بر محض فنا مفتتنی

امشب منم و یکی حریف چو منی

بر ساخته مجلسی برسم چمنی