شمارهٔ 7

ای دوست حقیقت شنو از من سخنی

با بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

ای دوست! حقیقت شنو از من سخنی

با بادۀ لعل کوش، با سیمْ تنی

امشب منم و یکی حریف چو منی

بر ساخته مجلسی برسم چمنی

توبه کردم ز شور و بی‌خویشتنی

عشقت بشنید از من به این ممتحنی

گفتم صنمی شدی که جان را وطنی

گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی

هر روز یکی شور بر این جمع، زَنی

بنیادِ هزار عاقبت را بِکَنی

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

این‌ست که دور از لب و دندان منی

مردی نه به قوتست و شمشیرزنی

آنست که جوری که توانی نکنی

ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:

ماری تو که هر که را ببینی، بزنی

یک روز نباشد که تو با کبر و منی

صد تیغ جفا بر من مسکین نزنی