رباعی شمارهٔ 346

دل گوهر سبحه محبت می سفت

وز ساحت جان غبار غفلت می رفت

بشکافت زمین به سبزه و گل بشکفت

شد در چمن آشکار اسرار نهفت

مِی خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت

بی‌مونس و بی‌رفیق و بی‌همدم و جفت

این بحرِ وجود آمده بیرون ز نهفت

کس نیست که این گوهرِ تحقیق بِسُفْت

ای آمده از عالم روحانی تفت

حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

این بحرِ وجود آمده بیرون ز نَهُفْت

کس نیست که این گوهرِ تحقیق بِسُفْت

در خواب بُدَم، مرا خردمندی گفت

کز خواب کسی را گُلِ شادی نشکفت

زین بحرِ وجود، آمده پیدا ز نهفت

کس نیست که او گوهرِ تحقیق بسُفت

چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت

بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت

رازی که سر زلف تو با باد بگفت

خود باد کجا تواند آن راز نهفت