شمارهٔ 49

مِی خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت

بی‌مونس و بی‌رفیق و بی‌همدم و جفت

این بحرِ وجود آمده بیرون ز نهفت

کس نیست که این گوهرِ تحقیق بِسُفْت

ای آمده از عالم روحانی تفت

حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

این بحرِ وجود آمده بیرون ز نَهُفْت

کس نیست که این گوهرِ تحقیق بِسُفْت

در خواب بُدَم، مرا خردمندی گفت

کز خواب کسی را گُلِ شادی نشکفت

زین بحرِ وجود، آمده پیدا ز نهفت

کس نیست که او گوهرِ تحقیق بسُفت

چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت

بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت

آن را که غمی باشد و بتواند گفت

گر از دل خود بگفت بتواند رفت

ای هر بیدار با خبرهای تو خفت

ای هرکه بخفت در بر لطف تو خفت

با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت

با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت