غزل شمارهٔ 2634

برداشتن دل ز جهان کرد گرانی

کز پیری‌ام آخر به خم افتاد جوانی

ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی

هر شب شب قدر است اگر قدر بدانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی

هر چند که بالغ شدی آخر نه تو آنی

بربود دلم در چمنی سرو روانی

زرین کمری، سیمبری، موی میانی

تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی

وز صورت ما بین ز رخ دوست نشانی

ای کس به سزا وصف تو ناکرده بیانی

حیران شده از ذات لطیف تو جهانی

حیف است درین فصل دماغی نرسانی

چشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

ای هرشکنی از سر زلف تو جهانی

وی هر سخنی از لب جان‌بخش تو جانی

ای گشته نهان از همه از بس که عیانی

دیده ز تو بینا و تو از دیده نهانی