شمارهٔ 219

برداشتن دل ز جهان کرد گرانی

کز پیری‌ام آخر به خم افتاد جوانی

ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی

هر شب شب قدر است اگر قدر بدانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

برخیز که جان است و جهان است و جوانی

خورشید برآمد بنگر نورفشانی

در خانه خود یافتم از شاه نشانی

انگشتری لعل و کمر خاصه کانی

امروز در این شهر نفیر است و فغانی

از جادوی چشم یکی شعبده خوانی

تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی

وز صورت ما بین ز رخ دوست نشانی

ای کس به سزا وصف تو ناکرده بیانی

حیران شده از ذات لطیف تو جهانی

حیف است درین فصل دماغی نرسانی

چشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

ای هرشکنی از سر زلف تو جهانی

وی هر سخنی از لب جان‌بخش تو جانی