غزل شمارهٔ 2977

مردانه می کشد به جفایم ستمگری

تا میرم و دگر ندهم دل به دیگری

دقیقی - رحمه الله تعالی - از شعرای ماتقدم است و ابتدای شاهنامه او کرده است و بیست هزار بیت کمابیش گفته و فردوسی آن را به اتمام رسانیده و از جمله سخنان وی است این دو بیت:

یاری گزیدم از همه مردم پری نژاد

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری

آنجا که باد زهره ندارد خبر بری

رفتی و همچنان به خیال من اندری

گویی که در برابر چشمم مصوری

کس درنیامده‌ست بدین خوبی از دری

دیگر نیاورد چو تو فرزند مادری

هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری

بار دوم ز بار نخستین نکوتری

یا ملوک الجمال رفقا باسری

یا صحاة ارحموا تقلب سکری

غماز را به حضرت سلطان که راه داد؟

هم‌صحبت تو همچو تو باید هنروری

ای نفس اگر به دیدهٔ تحقیق بنگری

درویشی اختیار کنی بر توانگری