غزل شمارهٔ 1050

ای بر دلم از فراق صدبار

ناگشته به وصل شاد یک بار

آمد گه آن که بوی گلزار

منسوخ کند گلاب عطار

شرط است جفا کشیدن از یار

خمر است و خمار و گلبن و خار

بردند پیمبران و پاکان

از بی‌ادبان جفای بسیار

مطابقِ این سخن، پادشاهی را مُهِمّی پیش آمد. گفت: اگر این حالت به مرادِ من بر آید، چندین دِرَم دهم زاهدان را.

چون حاجتش برآمد و تشویشِ خاطرش برفت، وفایِ نذرش به وجودِ شرطْ لازم آمد. یکی را از بندگان خاصّ کیسه‌ای دِرم داد تا صرف کند بر زاهدان.

مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب.

عامی متعبد پیادهٔ رفته است و عالم متهاون سوار خفته.

ای باد صبا، به کوی آن یار

گر بر گذری ز بنده یاد آر

بردار صراحیی ز خمار

بربند به روی خرقه زنار

ای عشق تو کیمیای اسرار

سیمرغ هوای تو جگرخوار

در عشق تو گم شدم به یکبار

سرگشته همی دوم فلک‌وار