غزل شمارهٔ 390

ای بر دلم از فراق صدبار

ناگشته به وصل شاد یک بار

صد بار بگفتمت نگهدار

در خشم و ستیزه پا میفشار

کی باشد اختری در اقطار

در برج چنین مهی گرفتار

شب گشت ولیک پیش اغیار

روزست شب من از رخ یار

ای یار شگرف در همه کار

عیاره و عاشق تو عیار

آمد گه آن که بوی گلزار

منسوخ کند گلاب عطار

شرط است جفا کشیدن از یار

خمر است و خمار و گلبن و خار

بردند پیمبران و پاکان

از بی‌ادبان جفای بسیار

مطابقِ این سخن، پادشاهی را مُهِمّی پیش آمد. گفت: اگر این حالت به مرادِ من بر آید، چندین دِرَم دهم زاهدان را.

چون حاجتش برآمد و تشویشِ خاطرش برفت، وفایِ نذرش به وجودِ شرطْ لازم آمد. یکی را از بندگان خاصّ کیسه‌ای دِرم داد تا صرف کند بر زاهدان.

مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب.

عامی متعبد پیادهٔ رفته است و عالم متهاون سوار خفته.