رباعی شمارهٔ 917

دور از رخت ای سنگدل سیمینبر

لم یبق من الوجود عین و اثر

چشم تو که ریخت خون صد خسته جگر

در ماتمشان کبود پوشید مگر

چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر

جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر

وقت سحر است خیز ای طرفه پسر

پر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر

چرخا! فلکا! نه عقل داری، نه بصر

هرگز نکنی به حالِ آزاده نظر

آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر

ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر

هرچند که هست عالم از خوبان پر

شیرازی و کازرونی و دشتی و لُر

ای گشته چو ماه و همچو خورشید سمر

خوی مه و خورشید مدار اندر سر

آن کس که چو او نبود در دهر دگر

در خاک شد از تیر اجل زیر و زبر

این عمر، که برده‌ای تو بی‌یار بسر

ناکرده دمی بر در دلدار گذر