رباعی 23

دور از رخت ای سنگدل سیمینبر

لم یبق من الوجود عین و اثر

چشم تو که ریخت خون صد خسته جگر

در ماتمشان کبود پوشید مگر

آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر

ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر

آن کس که ترا دیده بود ای دلبر

او چون نگرد بسوی معشوق دگر

اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگر

طبع تو مزاج دهر نشناخت مگر

ای آنکه دلت باید بر وی مگذر

زاهد شو و از چشم به خوبان منگر

ای دلبر عیّار دلِ نیکوفر

از جملهٔ نیکوان توی نیکوتر

این صورت باغست و در او نیست ثمر

تو رنجه مشو بیهده سوگند مخور

در باغ در نیامدم گرد آور

درویش و تهی روم من راهگذر

فرمود خدا به وحی کای پیغمبر

جز در صف عاشقان بمنشین بگذر