رباعی شمارهٔ 1317

بر حاشیه لوح جمال تو قلم

حرفی دو ز مشک سوده کرده ست رقم

تا تو نزنی طعن کسی در عالم

زانسان که زدند قدسیان بر آدم

واجب نبود به کس بر، افضال و کرم

واجب باشد هر آینه شکر نعم

روز آمد و برکشید خورشید علم

شب کرد ازو هزیمت و برد حشم

تیغ از کف و بازوی تو ای فخر امم

هم روی مصاف آمد و هم پشت حشم

دارد پشتم ز وعدهٔ خام تو خم

بارد چشمم ز بردن نام تو نم

ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم

وی چون اثر خلق تو صبرم کم کم

شمع آمد و گفت: چند از افروختنم

وز خامی خود سوختن آموختم

روزی که گرفت کاتب صنع قلم

مشکل دهنش به هیچ گردید رقم

آن خوش سخنان که ما بگفتیم به هم

در دل دارد نهفته این چرخ به خم