رباعی شمارهٔ 271

بر حاشیه لوح جمال تو قلم

حرفی دو ز مشک سوده کرده ست رقم

تا تو نزنی طعن کسی در عالم

زانسان که زدند قدسیان بر آدم

واجب نبود به کس بر، افضال و کرم

واجب باشد هر آینه شکر نعم

آن خوش سخنان که ما بگفتیم به هم

در دل دارد نهفته این چرخ به خم

آن کس که ببست خواب ما را به ستم

یارب تو ببند خواب او را به کرم

دستارم و جبه و سرم هر سه به هم

قیمت کردند به یک درم چیزی کم

عمری رخ یکدگر بدیدیم به چشم

امروز که درهم نگریدیم به چشم

گویی تو که من ز هر هنر باخبرم

این بی‌خبری بس که ز خود بیخبرم

ماهی فارغ ز چارده می‌بینم

بی‌چشم بسوی ماه ره می‌بینم

شمع آمد و گفت: چند از افروختنم

وز خامی خود سوختن آموختم