غزل شمارهٔ 1096

روزه چون می داری ای شیرین پسر

کز دو لب بینم دهانت پرشکر

هیچ شادی نیست اندر این جهان

برتر از دیدار روی دوستان

سر فرو بردم میان آبخور

از فرنج منش خشم آمد مگر

پیر ما می‌رفت هنگام سحر

اوفتادش بر خراباتی گذر

گر ز سر عشق او داری خبر

جان بده در عشق و در جانان نگر

هی که را رنگی بود بی کر و فر

بیشکی هر کس برو دارد نظر

ای نهاده بر سر زانو تو سر

وز درون جان جمله باخبر

بس که می‌انگیخت آن مه شور و شر

بس که می‌کرد او جهان زیر و زبر

در چمن آیید و بربندید دید

تا نیفتد بر جماعت هر نظر