غزل شمارهٔ 2235
Toggle stanza 1آمد خیال آن رخ چون گلستان تو
11
آمد خیال آن رخ چون گلستان تو
و آورد قصههای شکر از لبان تو
22
گفتم بدو چه باخبری از ضمیر جان
جان و جهان چه بیخبرند از جهان تو
33
آخر چه بودهای و چه بودهست اصل تو
آخر چه گوهری و چه بودهست کان تو
44
دلاله عشق بود و مرا سوی تو کشید
اول غلام عشقم و آن گاه آن تو
55
بنهاد دست بر دل پرخون که آن کیست
هر چند شرم بود بگفتم کز آن تو
66
بر چشم من فتاد ورا چشم گفت چیست
گفتم مها دو ابر تر درفشان تو
77
از خون به زعفران دلم دید لاله زار
گفتم که گلرخا همه نقش و نشان تو
88
هر جا که بوی کرد ز من بوی خویش یافت
گفتم نکو نگر که چنینم به جان تو
99
ای شمس دین مفخر تبریز جان ماست
در حلقه وفا بر دردی کشان تو
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
خون گریم ار چه از ستم بیکران تو
هم خاک روبم از مژه بر آستان تو
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1675
هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو
خونابه ایست از لب چون ناردان تو
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1676
بوی وفا ز طره عنبرفشان تو
عشاق را نه جز ستم بیکران تو
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1680
ای برده عقل ما اجل ناگهان تو
وی در نقاب غیب نهان گشته جان تو
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾidقصیدهٔ شمارهٔ 162 - در مرثیهٔ تاجالدین ابوبکر
ای فتنه سایه پرور سرو روان تو
مه در کمند کاکل عنبرفشان تو
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 6538