غزل شمارهٔ 2048
Toggle stanza 1آن کیست ای خدای؟ کاز این دام ِ خامُشان
11
آن کیست
ای خدای؟ کاز این دام ِ خامُشان
ما را
همیکَشد به سویِ خود کشان کشان
22
ای آنکه
میکَشی تو گریبان ِ جان ِ ما
از جمع
ِ سرکشان بهسویِ جمع ِ سرخوشان
33
بگرفته
گوش ِ ما و بسوزیده هوش ِ ما
ساقییِ
باهُشانی و آرام ِ بیهُشان
44
بیدست
میکَشی تو و بیتیغ میکُشی
شاگرد
ِ چشم ِ تو نظر ِ بیگنهکُشان
55
آب ِ حیات،
نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ست
این
تشنهکشتگان را، ز آن نُزل میچشان
66
دل را،
گرهگشای، نسیم ِ وصال ِ تو ست
شاخ ِ
امید را به نسیمی همیفشان
77
خود
حُسن ساکن است و؛ مقیم اندر آن وجود
زآن
ساکن اند زیر و زبر این مُفَتِّشان
88
مقصود
ِ رهروان، همه دیدار ِ ساکنان؛
مقصود
ِ ناطقان؛ همه اِصغای خامُشان
99
آتش در
آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آب
چون آب
آتش آمد، الغوث ز آتشان
1010
در روح
دررسی چو گذشتی زِ نقشها
وز چرخ
بگذری چو گذشتی ز مَهوَشان
1111
هَمیان
چه مینهی به امانت به مفلسان؟
پا را
چه مینهی تو به دندان ِ گُربهشان
1212
از تو
چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفش
خواهی
تو روستایی، خواهی ز اَکدَشان
1313
دانش
سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَرد
مَردی
چو نیست، به که نباشد تو را نشان
1414
دیگر
مگو سخن! که سخن، ریگ ِ آب تو ست
خورشید
را نگر چو نه ای جنس ِ اَعمَشان
Zameen

