رباعی شمارهٔ 1603

ای سرو ز قامت تو قد دزدیده

گل پیش رخ تو پیرهن بدریده

دی از سر سودای تو من شوریده

رفتم به چمن جامه چو گل بدریده

سه چیز ز من ربوده‌ای بگزیده

صبر از دل و رنگ از رخ و خواب از دیده