رباعی شمارهٔ 225

جایی که گذرگاه دل محزون‌ست

آن جا دو هزار نیزه بالا خون ست

شبها ز فراق تو دلم پر خونست

وز بی‌خوابی دو دیده بر گردونست

گرچه غمم از گریستن بیرونست

هر روز مرا گریستن افزونست

این شیوه مصیبت که مرا اکنون است

چون شرح توان داد که حالم چونست

دارم چشمی که قلزم وارونست

خون گشته دلی که منبع جیحونست

یاری که به حسن از صفت افزونست

در خانه درآمد که دل تو چونست