رباعی شمارهٔ 530

آن شاهد غیبی ز نهانخانه بود

زد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود

زان جنبش و کوشش که دل خسته نمود

چون در ره جست و جوی کاری نگشود

آورد به اِضطرارم اوّل به وجود

جز حیرتم از حیات چیزی نفزود

از آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

از آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود

غم خوردن بیهوده نمی‌دارد سود

ز آوردنِ من، نبود گردون را سود

وز برُدنِ من، جاه و جمالش نفزود

...

...

چون دید که پیریم سپیدی بفزود

برگشت و ارادتی زیادت ننمود

خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود

لعنت به تو می‌بارد و بر گَبر و جهود