رباعی شمارهٔ 60

آن شاهد غیبی ز نهانخانه بود

زد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود

زان جنبش و کوشش که دل خسته نمود

چون در ره جست و جوی کاری نگشود

...

...

اکنون که رخت جان جهانی بربود

در خانه نشستنت کجا دارد سود

برقی که ز میغ آن جهان روی نمود

چون سوخته‌ای نیست کرا دارد سود

دل دوش در این عشق حریف ما بود

شب تا به سحرگاه نخفت و ناسود

ز اول که مرا عشق نگارم بربود

همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود

شب رفت کجا رفت همانجای که بود

تا خانه رود باز یقین هر موجود

کامل صفتی راه فنا می‌پیمود

چون باد گذر کرد ز دریای وجود

چون دید که پیریم سپیدی بفزود

برگشت و ارادتی زیادت ننمود