رباعی شمارهٔ 1764

آن خوش باشد که صاحب تمییزی

بی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی

از عشق تو هر طرف یکی شبخیزی

شب کشته ز زلفین تو عنبر بیزی

عشق آن نبود که هر زمان برخیزی

وز زیر دو پای خویش گردانگیزی

گر بگریزی چو آهوان بگریزی

ور بستیزی چون آهنان بستیزی