رباعی شمارهٔ 420

اکنون که گل سعادتت پربار است

دست تو ز جام مِی چرا بیکار است؟

گر جان گویم عاشق آن دیدار است

ور دل گویم واله آن گفتار است

امشب شب من بسی ضعیف و زار است

امشب شب پرداختن اسرار است

انصاف بده که عشق نیکوکار است

زانست خلل که طبع بدکردار است

در باغ من ار سرو و اگر گلزار است

عکس قد و رخسارهٔ آن دلدار است

سرسبز بود خاک که آبش یار است

خاصّه خاکی که ناطق و بیدار است

شب رو که شبت راهبر اسرار است

زیرا که نهان ز دیدهٔ اغیار است

یاری که غمش دوای هر بیمار است

او را یار است هرکه با او یار است