رباعی شمارهٔ 797

المنة لله که نه شیخم نه مرید

نی طالب علم و نه مدرس نه معید

احمد که اجل به قتل او تیغ کشید

وز دهر بجز زهر شهادت نچشید

بر روی زمین به تازگی سبزه دمید

بر صفحه خاک شد خط سبز پدید

عمری دل من ز شوق یعقوب تپید

یعقوب برفت و روی یعقوب ندید

از چرخ به هر گونه همی دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

هرکس به نصیب خویش خواهند رسید

هرگز ندهند جای پاکان به پلید

گفتم که برآید آبی از چاه امید

افسوس که دلو نیز در چاه افتاد

اکنون که سیاهی ای دل چون خورشید

بیشت باید ز عشق من داد نوید