شمارهٔ 41

از چرخ به هر گونه همی دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

آن را که خدای ناف بر عشق برید

او داند ناله‌های عشاق شنید

از شربت سودای تو هر جان که مزید

زآن آب حیات در مزید است مزید

ای عشق تُوَم انّ عذابی لشدید

ای عاشق تو به زخم تیغ تو شهید

پرسید مهم که چشم تو مه را دید

گفتم که بدید و مه ز مه می‌پرسید

تیری ز کمانچهٔ ربابی بجهید

از چنبر تن گذشت و بر قلب رسید

چون روز وصال یار ما نیست پدید

اندک اندک ز عشق باید ببرید

زان مقصد صنع تو یکی نی ببرید

از بهر لب چون شکر خود بگزید