غزل شمارهٔ 2642

هر بار که تو در دل شب در دلم آیی

خون دلم آید ز دو دیده به روایی

حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رسایی

مجبور ادب را چه وصال و چه جدایی

ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی

چون آبله صحرایی و چون ناله هوایی

دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

زرین کمری کج کلهی تنگ قبایی

دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی

آرام و طرب را مده از طبع جدایی

مشتاق توام با همه جوری و جفایی

محبوب منی با همه جرمی و خطایی

از دست کسی بستده هر روز عطایی

معذور بدارندش یک روز جفایی

ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن هر روز بپرسیدی که چون است و نپرسیدی کجاست. دانستم از آن احتراز می‌کند که ذکر همه عضوی روا نباشد و خردمندان گفته‌اند هر که سخن نسنجد، از جوابش برنجد.

تا نیک ندانی که سخن عین صواب است

ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی

از محنت تو نیست مرا روی رهایی

از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلایی

هر روز همی بینم رنجی و عنایی