رباعی شمارهٔ 1080

گفتی که سیاه است تو را خرقه به رنگ

آورده ام این رنگ من از دیر فرنگ

کردم به طوافِ خانهٔ یار آهنگ

سنگی دیدم نهاده آنجا بر سنگ

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ

کاو در غمِ ایّام نشیند دلتنگ

ایام زمانه از کسی دارد ننگ

کو در غم ایام نشیند دلتنگ

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ

کو در غم ایّام نشیند دلتنگ

در جستن آن نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سراپای جهان با دل تنگ

ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

ما را به تو فخرست و تو را از ما ننگ

آنجا که عنایتست چه صلح و چه جنگ

ور کار تو نیکست چه تسبیح و چه جنگ

با همت باز باش و با کبر پلنگ

زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

برزن به سبوی صحبت نادان سنگ

بر دامن زیرکان عالم زن چنگ