رباعی شمارهٔ 142

هر دیده که روزی به جمالت نگریست

چون از تو جدا ماند چرا خون نگریست

ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست

بی بادهٔ گُلرنگ نمی‌شاید زیست

ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست

یکی از رفیقان شکایتِ روزگارِ نامساعد به نزد من آورد که کفافِ اندک دارم و عیالِ بسیار و طاقتِ بار فاقه نمی‌آرم و بارها در دلم آمد که به اقلیمی دیگر نقل کنم تا در هر آن‌ صورت که زندگانی کرده شود، کسی را بر نیک و بدِ من اطّلاع نباشد.

بس گرسنه خفت و کس ندانست که کیست

چندان چشمم که در غم هجر گریست

هرگز گفتی گریستنت از پی چیست

بی آنکه دو دیده بر جمالت نگریست

در آرزوی روی تو خونابه گریست

از آرزوی یقین چو مینتوان زیست

بر خلق بباید ای خردمند! گریست

ای بس که دلم بر در تو خون بگریست

و آواز نیامد ز پس پرده که کیست

زان روز که عشق تو به من درنگریست

خلقی به هزار دیده بر من بگریست

زان روی که در روی تو چشمم نگریست

از گریهٔ من مردم چشمم بنزیست