غزل شمارهٔ 1745

شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غمت ز پرده دل خیمه زد به پهلویم

ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

به پیشت از خوی خجلت جبین همی شویم

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم

که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم

ز بوستان تو عشق بلند می گویم

چو شبنم از گل روی تو دست می شویم

چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم

که من به دست قضا این طریق می پویم

به این بهانه درین بزم محرمی جویم

غزل سرایم و پیغام آشنا گویم