غزل شمارهٔ 5775

شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غمت ز پرده دل خیمه زد به پهلویم

ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

به پیشت از خوی خجلت جبین همی شویم

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

منوش نکته مستان که یاوه می‌گویم

من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم

که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم

به این بهانه درین بزم محرمی جویم

غزل سرایم و پیغام آشنا گویم

چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم

که من به دست قضا این طریق می پویم