غزل شمارهٔ 2936
Toggle stanza 1ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی
11
ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی
چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی
22
خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی
همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی
33
ای فضل خوش چو جانی وز دیدهها نهانی
اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی
44
ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی
ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی
55
ای گل چمن بیارا میخند آشکارا
زیرا سه ماه پنهان در خار میدویدی
66
ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را
کاحوال آمدنشان از رعد میشنیدی
77
ای باد شاخهها را در رقص اندرآور
بر یاد آن که روزی بر وصل میوزیدی
88
بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان
شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی
99
سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی
چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی