غزل شمارهٔ 45

ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

مقراض توبه تو چو لای شهادت است

گل‌کردن هوس ز دل صاف تهمت است

موج و حباب چشمهٔ آیینه حیرت است

ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

مطرب بزن ترانه که فرصت غنیمت است

باد بهار سلسله جنبان صحبت است

موج شراب دام پریزاد عشرت است

بیداری سیاه دلان عین غفلت است

خوابی که نیست از سر غفلت، عبادت است

هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

در کارخانه ای که نظامش به غفلت است

پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است

قطع نظر ز خلق کمال بصیرت است