غزل شمارهٔ 353

افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش

پر خون برم ز چشمهٔ حیوان سبوی خویش

آزرده‌تر ز آبلهٔ خار دیده‌ام

خونابه ریزم از بن هر تار موی خویش

از بس که گشته پر ز غم و غصّه هر رگم

چون خوشه کرده دانه گره در گلوی خویش

آبم نماند در جگر از بس گریستم

دیگر به کار گریه کنم آب روی خویش

می‌سوخت کلک و دفتر اگر داشتی دلم

از گفتگوی دوست سر گفتگوی خویش

دست طمع چو پیش کسان کرده‌ای دراز

پل بسته‌ای که بگذری از آبروی خویش

در حیرت جمال تو گم بودم ای دریغ

فرصت نشد که از تو کنم جستجوی خویش

عشق است و صد امید «نظیری» گناه نیست

با او بگوی یک سخن از آرزوی خویش