غزل شمارهٔ 1869

افتاده‌ام به راهت چون اشک بی‌روانی

مکتوب انتظارم شاید مرا بخوانی

عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی

دامن فشاندن من دارد جگر فشانی

بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی

باشد به پهلوی دل هر استخوان کمانی

خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

روشن ضمیر پیری یا خوبرو جوانی

ای گوهر خدایی آیینه معانی

هر دم ز تاب رویت بر عرش ارمغانی

اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی

چون این جهان فروشد وا شد دگر جهانی

ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی

زخمت بر این نشانه آمد کنون تو دانی

رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی

جویای هر چه هستی می‌دانک عین آنی

اخرج عن‌المکان، یا صارم‌الزمان

واسبح سباح حوت فی قلزم‌المعانی

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

دودم به سر برآمد زین آتش نهانی