غزل شمارهٔ 2957

ای رفته در غریبی، باز آکه عمر و جانی

یا خود چو عمر رفته باز آمدن ندانی؟

ما را در آرزویت بگذشت زندگانی

باقیست تا دو سه دم، دریاب گر توانی

افتاده‌ام به راهت چون اشک بی‌روانی

مکتوب انتظارم شاید مرا بخوانی

عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی

دامن فشاندن من دارد جگر فشانی

بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی

باشد به پهلوی دل هر استخوان کمانی

خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

روشن ضمیر پیری یا خوبرو جوانی

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

دودم به سر برآمد زین آتش نهانی

ای جان جان جانم تو جان جان جانی

بیرون ز جان جان چیست آنی و بیش از آنی

ای در میان جانم وز جان من نهانی

از جان نهان چرایی چون در میان جانی

ای یک کرشمه تو غارتگر جهانی

دشنام تو خریده ارزان خران به جانی