غزل شمارهٔ 99

ای گل تو را اگر چه که رخسار نازکست

رخ بر رخش مدار که آن یار نازکست

کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است

دستی که در میان تو شد حلقه خاتم است

شادی به روزگار شناسندگان مست

جانها فدای مرتبهٔ نیستان هست

سگ را گفتند سبب چیست که در هر خانه ای که باشی گرداگرد آن نتواند گشت و بر هر آستانه ای که خسبی از آنجا نتواند گذشت؟

گفت: من از حرص و طمع دورم و به بی طمعی و قناعت مشهور، از خوانی به لب نانی قانعم و از بریانی به خشک استخوانی خرسند، اما گدا سخره حرص و طمع است و مدعی جوع و منکر شبع، نان یک هفته اش در انبان و زبانش در طلب نان یکشبه جنبان، غذای ده روزه اش در پشت و عصای دریوزه اش در مشت، قناعت از حرص و طمع دور و قانع از حریص طامع نفور.

ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

بر ما حرام جز می و معشوق هر چه هست