غزل شمارهٔ 288

آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

وان نه بالاست، بلاییست بدان رعنایی

نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی

کعبه دل شوی و در حرم جان آیی

شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی

حیف همت‌ که شود منفعل عنقایی

می زند راه دلم شکل سهی بالایی

که نمی بینمش از سروقدان همتایی

ای که در پرده به بازار جهان می آیی

ما تو بودیم ازین پیش و تو اکنون مایی

ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

چشم بد دور ز روی تو که بس زیبایی

خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی

که به پیرانه سرم دست دهد ماوایی

دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی

کف دریا چه کند خواجه به جز دریایی

سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی

سر فروکن به کرم ای که بر این بالایی