شمارهٔ 29

امشب همه شب نشسته اندر حزنم

فردا بروم مناره را کارد زنم

فانی شدم و برید اجزای تنم

می‌چرخ که بر چرخ بد اول وطنم

من یک جانم که صد هزار است تنم

چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم

من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

فرهاد تو شیرین‌دهن خوش‌سخنم

هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

خواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم

از آمدنم فزود رنج بدنم

از بودن خود همیشه اندر محنم

شمع آمد و گفت: موسی جمع منم

اینک بنگر چو طشت آتش لگنم

شمع آمد و گفت: بر تن خویشتنم

دل میسوزد که سخت شد سوختنم

هیچم همه تا با خود و با خویشتنم

هستم همه تا با خود و با جان و تنم