شمارهٔ 77

چندان که نگاه می‌کنم هر سویی

در باغ روان است ز کوثر جویی

ای باد سحر تو از سر نیکوئی

شاید که حکایتم به آن مه گوئی

ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رومی رخ و زنگی خط و پر چین موئی

دل گفت مرا بگو کرا می‌جوئی

بر گرد جهان خیره چرا می‌پوئی

دی بلبلکی لطیفکی خوش گوئی

می‌گفت ترانه‌ای کنار جوئی

گاه از غم او دست ز جان می‌شوئی

گه قصهٔ آ، به درد دل می‌گوئی

گفتی که تو دیوانه و مجنون خویی

دیوانه توی که عقل از من جویی

تا چند روی بیهده از هر سویی

تا کی گویی گزاف از هر رویی

چون نیست دلم را جز ازو دلجویی

سرگشته شدم گردِ جهان چون گویی

گاه از غم اودست ز جان میشویی

گه قصهٔ او به دردِ دل میگویی