غزل شمارهٔ 797

اگر تو سرگذشت من بدانی

دگر افسانه مجنون نخوانی

نگارین مرا شد نوجوانی

که نو بادش نشاط و کامرانی

سقاک الله یا خیر المغانی

ولا اخلاک عن وصل الغوانی

دریغا خلعت حسن جوانی

گرش بودی طراز جاودانی

نه آتش‌های ما را ترجمانی

نه اسرار دل ما را زبانی

خبر واده کز این دنیای فانی

به تلخی می‌روی یا شادمانی

برفتیم ای عقیق لامکانی

ز شهر تو تو باید که بمانی

مرا هر لحظه قربان است جانی

تو را هر لحظه در بنده گمانی

مگیر ای ساقی از مستان کرانی

که کم یابی گرانی بی‌گرانی

ز مهجوران نمی‌جویی نشانی

کجا رفت آن وفا و مهربانی