Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 508–شیر خدا بند گسستن گرفت

غزل شمارهٔ 509–مرغ دلم باز پریدن گرفت

The bird of my heart has again begun to flutter, the parrot of my soul has begun to chew sugar.

غزل شمارهٔ 510–باز به بط گفت که «صحرا خوشست»

غزل شمارهٔ 511–همچو گل سرخ برو دست دست

غزل شمارهٔ 512–صبر مرا آینه بیماریست

غزل شمارهٔ 513–کیست در این شهر که او مست نیست

غزل شمارهٔ 514–قصد سرم داری خنجر به مشت

غزل شمارهٔ 515–خانه دل باز کبوتر گرفت

غزل شمارهٔ 516–بازرسیدیم ز میخانه مست

غزل شمارهٔ 517–ای ز بگه خاسته سر مست مست

غزل شمارهٔ 518–نفسی بهوی الحبیب فارت

غزل شمارهٔ 519–ای دل فرو رو در غمش کالصبر مفتاح الفرج

غزل شمارهٔ 520–ای مبارک ز تو صبوح و صباح

غزل شمارهٔ 521–یا راهبا انظر الی مصباح

غزل شمارهٔ 522–ماه دیدم شد مرا سودای چرخ

غزل شمارهٔ 523–ای بی‌وفا جانی که او بر ذوالوفا عاشق نشد

غزل شمارهٔ 524–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

The hour is late, the hour is late, the sun has gone down into the well, the sun of the soul of lovers has entered the seclusion of God.

غزل شمارهٔ 525–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 526–ای لولیان ای لولیان یک لولی‌یی دیوانه شد

Fair ones, fair ones, a fair one has gone mad; his bowl has fallen from our roof, he has gone to the madhouse.

غزل شمارهٔ 527–گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند

غزل شمارهٔ 528–آن کیست آن آن کیست آن کاو سینه را غمگین کند

Who is that, who is that who makes the breast sorrowful, then when you make complaint before Him, He turns your bitter sweet?

غزل شمارهٔ 529–خامی سوی پالیز جان آمد که تا خربز خورد

غزل شمارهٔ 530–امروز خندانیم و خوش کان بخت خندان می‌رسد

غزل شمارهٔ 531–صوفی چرا هُشیار شد؟ ساقی چرا بیکار شد؟

غزل شمارهٔ 532–مر عاشقان را پند کس هرگز نباشد سودمند

Advice from anyone is never of profit to lovers; love is not the kind of torrent that anyone can dam up.

غزل شمارهٔ 533–رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند

غزل شمارهٔ 534–رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند

غزل شمارهٔ 535–سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می‌رود

غزل شمارهٔ 536–آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود

The springtide of lovers has come, that this dust bowl may become a garden; the proclamation of heaven has come, that the bird of the soul may rise in flight.

غزل شمارهٔ 537–کاری نداریم ای پدر جز خدمت ساقی خود

غزل شمارهٔ 538–گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زند

غزل شمارهٔ 539–مستی سلامت می‌کند، پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 540–مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 541–صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بود

غزل شمارهٔ 542–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 543–یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود

My Beloved leaves me not so much as to scratch my own head; it is the body of my Beloved that presses me in its breast.

غزل شمارهٔ 544–ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود

غزل شمارهٔ 545–بی تو به سر می نشود با دگری می‌نشود

غزل شمارهٔ 546–هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود

غزل شمارهٔ 547–سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟

غزل شمارهٔ 548–چشم تو ناز می‌کند ناز جهان تو را رسد

غزل شمارهٔ 549–آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد

غزل شمارهٔ 550–پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسد

غزل شمارهٔ 551–جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود

غزل شمارهٔ 552–چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود

غزل شمارهٔ 553–بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 554–این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود

غزل شمارهٔ 555–چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند

غزل شمارهٔ 556–جور و جفا و دوریی کان کنکار می‌کند

غزل شمارهٔ 557–دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود