غزل شمارهٔ 514
Toggle stanza 1قصد سرم داری خنجر به مشت
11
قصد سرم داری خنجر به مشت
خوشتر از این نیز توانیم کُشت
22
برگ گل از لطف تو نرمی بیافت
بر مثل خار چرایی درشت
33
تیغ زدی بر سرم ای آفتاب
تا شدم از تیغ تو من گرم پشت
44
تیغ حجابست رها کن حجاب
بر رخ من گرم بزن یک دو مشت
55
وصف طلاق زن همسایه کرد
گفت به خاری زن خود هشت هشت
66
گفت چرا هشت جوابش بداد
در عوض زشت بدان قحبه رشت
77
بهر طلاقست امل کو چو مار
حبس حطامست و کند خشت خشت
88
آتش در مال زن و در حطام
تا برهی ز آتش وز زاردشت
99
بس کن و کم گوی سخن کم نویس
بس بودت دفتر جان سر نوشت