آڈیوز

صداکار افسر آریا کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار افسر آریا کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

120نظمیں120آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 1اول دفتر به نام ایزد دانا

غزل شمارهٔ 2ای نفسِ خرّمِ بادِ صبا

غزل شمارهٔ 3روی تو خوش می‌نماید آینهٔ ما

غزل شمارهٔ 10با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را

غزل شمارهٔ 11وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را

غزل شمارهٔ 12دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

غزل شمارهٔ 14امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را

غزل شمارهٔ 16تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

غزل شمارهٔ 17چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

غزل شمارهٔ 18ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را

غزل شمارهٔ 19کمانِ سخت که داد آن لطیف بازو را؟

غزل شمارهٔ 20لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

غزل شمارهٔ 21تفاوتی نکند قدر پادشایی را

غزل شمارهٔ 22من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را

غزل شمارهٔ 23رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما

غزل شمارهٔ 25اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب

غزل شمارهٔ 26ما را همه شب نمی‌برد خواب

غزل شمارهٔ 27ماه‌رویا! روی خوب از من متاب

غزل شمارهٔ 28سرمست درآمد از خرابات

غزل شمارهٔ 29متناسبند و موزون حرکات دلفریبت

غزل شمارهٔ 30هر که خصم اندر او کمند انداخت

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 187هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد

غزل شمارهٔ 198با کاروان مصری چندین شکر نباشد

غزل شمارهٔ 243زلف او بر رخ چو جولان می‌کند

غزل شمارهٔ 258مرا راحت از زندگی دوش بود

غزل شمارهٔ 259ناچار هر که صاحب روی نکو بود

غزل شمارهٔ 260من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ 262عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

غزل شمارهٔ 263گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

غزل شمارهٔ 264هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

غزل شمارهٔ 265هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ 266در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ 267سروبالایی به صحرا می‌رود

غزل شمارهٔ 268ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود

غزل شمارهٔ 269آن که مرا آرزوست دیر میسر شود

غزل شمارهٔ 270هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود