رباعی شمارهٔ 164

تا تو بخودی ترا به خود ره ندهد

چون مست شدی ز دیده بیرون نجهند

قومی که به خاک مرگ سر بازنهند

تا حشر ز قال و قیل خود باز رهند

قومی که بخواب مرگ سرباز نهند

تا حشر ز قال و قیل خود باز رهند