رباعی شمارهٔ 251

شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک

دارم جگری کباب و چشمی نمناک

هر روز روم سوی گلستان غمناک

چون غنچه گریبان صبوری زده چاک

ای لاله دلسوخته دامن چاک

داری رخی از داغ درون آتشناک

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

با خاک درآمیخته شد گوهر پاک

حاشا که شود سینهٔ عاشق غمناک

یا از جز عشق دامنش گردد چاک

کردی تو پریر آب وصل از رخ پاک

تا دی شدم از آتش هجر تو هلاک

ای آصف این زمانه از خاطر پاک

همچون ز سلیمان ز تو شد دیو هلاک