شمارهٔ 132

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

با خاک درآمیخته شد گوهر پاک

حاشا که شود سینهٔ عاشق غمناک

یا از جز عشق دامنش گردد چاک

کردی تو پریر آب وصل از رخ پاک

تا دی شدم از آتش هجر تو هلاک

ای آصف این زمانه از خاطر پاک

همچون ز سلیمان ز تو شد دیو هلاک

زین پیش به شبهای سیاه شبه‌ناک

خورشید همی نمودی از عارض پاک

هر روز روم سوی گلستان غمناک

چون غنچه گریبان صبوری زده چاک

ای لاله دلسوخته دامن چاک

داری رخی از داغ درون آتشناک