رباعی شمارهٔ 1072

شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک

دارم جگری کباب و چشمی نمناک

هر روز روم سوی گلستان غمناک

چون غنچه گریبان صبوری زده چاک

ای لاله دلسوخته دامن چاک

داری رخی از داغ درون آتشناک

کردی تو پریر آب وصل از رخ پاک

تا دی شدم از آتش هجر تو هلاک

ای آصف این زمانه از خاطر پاک

همچون ز سلیمان ز تو شد دیو هلاک

زین پیش به شبهای سیاه شبه‌ناک

خورشید همی نمودی از عارض پاک

حاشا که شود سینهٔ عاشق غمناک

یا از جز عشق دامنش گردد چاک