شمارهٔ 72

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

با خاک درآمیخته شد گوهر پاک

حاشا که شود سینهٔ عاشق غمناک

یا از جز عشق دامنش گردد چاک

کردی تو پریر آب وصل از رخ پاک

تا دی شدم از آتش هجر تو هلاک

ای آصف این زمانه از خاطر پاک

همچون ز سلیمان ز تو شد دیو هلاک

زین پیش به شبهای سیاه شبه‌ناک

خورشید همی نمودی از عارض پاک

شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک

دارم جگری کباب و چشمی نمناک

ای لاله دلسوخته دامن چاک

داری رخی از داغ درون آتشناک